Gašenje banaka u manjim mestima Srbije
Prema podacima Narodne banke Srbije, u poslednjih deset godina broj bankarskih poslovnica u zemlji se smanjio za preko 15%, pri čemu su najveći gubitci zabeleženi upravo u vangradskim i ruralnim područjima. Ovaj podatak nije suva statistika, već realnost koja se svakodnevno odvija u naseljima poput Dimitrovgrada, gde najava zatvaranja poslednje banke izaziva pravu egzistencijalnu krizu za lokalno stanovništvo. Kada nestane fizička ekspozitura, ne nestaje samo usluga – nestaje pravo na jednostavan i dostupan novac, kako to formuliše urednik portala Kamatica, Dušan Uzelac. Ovaj proces otvara fundamentalna pitanja o budućnosti malih sredina, socijalnoj odgovornosti finansijskog sistema i pravičnoj distribuciji dostignuća digitalne ere.
Dimitrovgrad kao sindrom šireg problema
Situacija u Dimitrovgradu nije izolovani slučaj, već najviše vidljivi simptom sistemskog problema koji zahvata brojne opštine u Srbiji. Građani ovog grada suočavaju se sa činjenicom da će nakon gašenja ekspoziture OTP banke ostati bez ijedne fizičke bankarske institucije. Za starije stanovništvo, koje čini značajan deo demografske strukture u takvim sredinama, ovo predstavlja neposredni i praktičan problem. Podizanje penzije, uplata komunalnih računa ili konsultacija o kreditu postaju operacije koje zahtevaju putovanje u susedni veći grad, što podrazumeva dodatne troškove prevoza, gubitak vremena i, često, nepremostive logističke barijere za osobe sa smanjenom pokretljivošću. Ovakva situacija efektivno pretvara osnovnu građansku potrebu – pristup svom novcu – u privilegiju koja je uslovljena mestom stanovanja i digitalnim veštinama.
Logika profita protiv logike zajednice
Kako objašnjava Dušan Uzelac, zatvaranje bankarskih filijala u malim sredinama nije posledica boljeg sistema, već isključivo logike profita u kojoj nema mesta za čoveka, starije, niti lokalnu zajednicu. Banke, kao komercijalna preduzeća, svoje poslovanje vode prema principima efikasnosti i rentabilnosti. Fizička poslovnica u mestima sa malim prometom i smanjenom populacijom predstavlja fiksni trošak – naknade za prostor, zaposlene, komunalne usluge i održavanje. Sa porastom upotrebe internet i mobilnog bankarstva, koje je znatno jeftinije za pružaoca usluga, ekonomski opravdanje za održavanje takvih objekata nestaje. Međutim, ovakva racionalizacija mreže poslovnica ima direktne i duboke posledice po društvenu tkivo. Banka u malom mestu nije samo transakcioni centar; ona je deo javnog prostora, mesto okupljanja, simbol stabilnosti i često prva linija finansijskog savetovanja za građane.
Digitalizacija kao dvosečna mač
Vladimir Vasić, finansijski analitičar i direktor BBS Capital Investment Group, ističe da je gašenje filijala deo šireg, globalnog trenda digitalizacije bankarstva. Prelazak na digitalne kanale donosi nezamenjive prednosti bankama i jednom delu klijenata: brzinu, dostupnost 24/7, smanjenje troškova i inovativne usluge. Formalno, alternative za građane Dimitrovgrada i sličnih mesta postoje – mobilno bankarstvo, bankomati, usluge preko pošte ili agent-bankarstvo. Međutim, ključni problem leži u činjenici da dostupnost ovih alternativa nije jednaka za sve građanske grupe. Digitalna pismenost u Srbiji, naročito među starijim stanovništvom i u ruralnim sredinama, i dalje zaostaje za urbanim centrima. Za mnoge starije ljude, smartfon ili računar su strani aparati, a internet bankarstvo kompleksan i nesiguran proces.
| Grupa stanovništva | Ključni izazovi pri digitalnom bankarstvu | Moguće posledice isključivanja |
|---|---|---|
| Starije stanovništvo (65+) | Niska digitalna pismenost, nepoverenje u onlajn bezbednost, fizičke barijere (vid, motorika) | Potpuna finansijska zavisnost od članova porodice, nemogućnost samostalnog upravljanja finansijama |
| Stanovnici ruralnih područja | Loša ili skupa internet konektivnost, udaljenost od servisnih tačaka | Dodatni troškovi i gubitak vremena za osnovne transakcije, ekonomski pad regiona |
| Socijalno osetljive grupe | Nemanje pametnog telefona ili računara, ograničenje prihoda za internet pakete | Produbljivanje siromaštva i socijalne isključenosti, otežan pristup socijalnim pravcima |
Odgovornost države i sistemska rešenja
Profesor Ljubodrag Savić sa Ekonomskog fakulteta u Beogradu ukazuje na činjenicu da se, u odsustvu društvene odgovornosti banaka, težište odgovora nužno premešta na državu. Kao nosilac razvojne politike i garant jednakih uslova života za sve građane, država ima alatke da ublaži posledice ovog procesa. Jedno od predloženih rešenja je aktiviranje Poštanske štedionice, javnog preduzeća sa najširom mrežom jedinica u zemlji, koja bi mogla da “popuni prazninu” i obezbedi osnovne finansijske usluge u mestima koja su komercijalnim bankama postala neinteresantna. Ovakva intervencija ne bi zahtevala ogromna finansijska izdvajanja, već pre ciljanu korigovanja mandata i usluga postojeće državne institucije. Druga mogućnost je uvođenje sistema subvencija ili javnih nagrada za privatne banke koje odluče da održe ekspoziture u strateški važnim, ali ekonomski neisplativim lokacijama, čime bi se očuvala osnovna finansijska infrastruktura.
Dugoročne ekonomski i demografske posledice
Povlačenje banaka iz manjih sredina ima daleko veći uticaj od trenutnih nelagodnosti za stanovnike. To je jasan ekonomski signal koji ukazuje na degradaciju i marginalizaciju tih prostora. Nedostatak osnovne finansijske infrastrukture otežava svaki oblik ekonomski aktivnosti – od pokretanja malog preduzeća do privlačenja investicija. Lokalni preduzetnici gube pristup personalizovanom bankarstvu i kreditu, što ih stavlja u nepovoljniji položaj u odnosu na konkurenciju iz većih gradova. Ovaj faktor, u kombinaciji sa već postojećim problemima kao što su odlazak mladih i starenje stanovništva, stvara začarani krug depopulacije i ekonomski stagnacije. Grad ili selo bez banke postaje manje atraktivan za život, što podstiče dalje iseljavanje preostalog, često produktivnog, stanovništva, a samim tim i dalje smanjuje potencijalni promet koji bi mogao da opravda opstanak finansijske institucije.
Put ka inkluzivnoj digitalnoj tranziciji
Kako naglašava Vladimir Vasić, digitalizacija je neminovan i poželjan proces, ali mora biti inkluzivna. Trenutni model, gde se troškovi premeštaju sa sistema na najosetljivije građane, nije održiv ni ekonomski ni socijalno. Stvaranje pravog inkluzivnog sistema zahteva višestruki pristup. Prvi korak je sistemska finansijska edukacija stanovništva, naročito starijeg, kroz kurseve u domovima kultura, opštinama ili penzionerskim savezima, koji bi ih upoznale sa osnovnim principima bezbednog onlajn poslovanja. Drugi je jačanje alternativnih fizičkih tačaka, gde bi se kroz poštu ili opštinske službe pružala osnovna podrška i pomoć u obavljanju elektronskih transakcija. Treći, dugoročniji cilj, je podsticaj razvoja lokalne digitalne infrastrukture – osiguravanje kvalitetnog i pristupačnog interneta u svim delovima zemlje, što je preduslov za bilo kakvu efikasnu digitalnu uslugu.
Perspektiva budućnosti bankarskih usluga u Srbiji
Scenario koji se nameće nije crno-beo – nije izbor između potpunog digitalnog bankarstva i očuvanja svih fizičkih filijala. Realno rešenje leži u hibridnom modelu i preciznijoj segmentaciji usluga. U urbanim centrima, banke će nastaviti da se transformišu u “pametne” poslovnice fokusirane na složene proizvode i savetodavne usluge. U srednjim gradovima, moguće je održavanje skeletne mreže manjih ekspozitura sa osnovnim uslugama. Za najmanja i najizolovanija mesta, odgovor mora doći izvan čisto komercijalnog sektora. Ovde se pojavljuju modeli poput zajedničkih servisnih tačaka (gde jedna lokacija nudi usluge pošte, opštine i bankarskog agenta), mobilnih bankarskih jedinica koje obilaze naselje u određenim danima ili zaista jako angažovane Poštanske štedionice. Ključ uspeha leži u saradnji između države, privatnog sektora i lokalnih samouprava, kako bi se osiguralo da tehnološki napredak ne postane novi oblik socijalne nejednakosti, već alat za očuvanje i oživljavanje zajednica širom Srbije.
